En daar zit ik dan, te wachten op het vliegtuig naar Liberia. Had ik ooit echt verwacht dat ik dit zou gaan doen? Denk niemand niet.. Waarom zou je naar de andere kant van de wereld gaan als je hele lieve ouders, zus, vrienden, familie en natuurlijk het meest leukste vriendje? Ja, die vraag heb ik me gisteravond toen iedereen sliep in Nederland wel gesteld. Ik zat daar ver weg en ga alleen nog maar verder..

Maar dan moet ik maar even terug denken aan een jaar geleden. Toen waren we in Mexico en lagen we elke dag aan het strand waar elke dag een jongetje met zn pa blikjes aan het verzamelen was. Elke dag in de hitte van mexico het hele strand af naar een paar blikjes.. Aan het einde van de vakantie zaten we te lunchen aan het strand toen jawel het jongetje weer langs kwam. En wij zaten daar met allemaal blikjes voor ons.. Papa zei dat ik ze maar aan hem moest gaan geven en hij gaf nog een paar dollars mee. Daar ging ik dan, liep naar hem toe en gaf het, hij had niet door wat ik deed. Reageerde bijna niet, ik liep terug met een blij gevoel. Wij gingen verder toen ineens het jongetje me om de nek vloog en me een dikke kus gaf. Ja, toen was ik verkocht, hoe blij kan je zijn met een paar blikjes en een paar dollars. Wat een wereld van verschil! Hierdoor ging ik nadenken of werken in de mode alles is wat ik kan doen. Van het helpen van dit jongetje kreeg ik namelijk zo goed gevoel, moest ik hier niet wat mee doen?

Toen ik vertelde aan iedereen dat ik dit ging doen, geloofde bijna niemand me en vonden het niks voor mij.. Misschien is het dat ook niet, maar dan kom ik daar deze 2 maanden wel achter. Misschien heeft iedereen gelijk en ik niet en moet ik maar gewoon in de mode blijven. Maar toch, nu kan ik het onderzoeken. Nu heb ik de tijd en het geld om te ontdekken hoe gelukkig ik hiervan wordt. Misschien wil ik over een paar uurwel weer naar huis, maar ik ga dit doorzetten. voor alle mensen die het minder hebben, die elke dag douchen met koud water, of zelfs helemaal niet.Bijna ga ik dan weg, nog een uurtje en dan ga ik de vlucht in!

Dit schrijf ik s'avonds op mn kamer. Het zijn hele aardige mensen! Echt heel erg, erg vriendelijk en behulpzaam.. MAAR ze spreken alleen maar Spaans, dus ik heb maar besloten dat ik veel tijd ga besteden aan het verder leren van m'n spaans. Nog een ander meisje is hier ook, een Franse. Erg behulpzaam dus dat is fijn. Ze praten heel veel met elkaar en betrekken mij er ook bij, vooral de man helpt me heel goed, hij praat rustig en legt sommige woorden uit ook vraagt die of Latithia het soms wilt vertalen. Ik moest even wat boodschappen halen dus dat ging ik doen met Latithia en wanneer we terug kwamen was hij een boekje over Nederland aan het lezen! Wat lief! Hij vroeg allemaal dingen en was echt oprecht.

Toen ik was geland scheen de zon, dat is ook alle zon wat ik heb gezien.. Ik ben hier natuurlijk weer op het juiste moment, regenseizoen! Whieehoee! haha. Vanmiddag wilde ik skypen met m'n ouders en Mel, maar door het weer kon ik het zo slecht horen. Het plenst hier letterlijk, het valt met bakken uit de lucht een uur lang, daarna wat minder. Maar van 3 tot s'avonds je ziet geen zon. Ik hoop dat die er dan maar s'morgens is!

Het is een net huis, maar erg klein. Voor de rest zijn ze rijk. Ze hebben tv's, laptop, WIFI, 8 telefoons. Alleen koud water, dus net even geprobeerd maar ook dat is niet erg! Want wat is dit een mooi land. Toen we vanaf het vliegveld vertrokken zag ik overal mooie natuur. Ja dit is mooi. Ik zou morgen even een paar foto's maken, morgen om 08:00 word ik opgehaald en dan ga ik dingen geshowd krijgen die ik moet weten en naar het kantoor en in de middag ga ik al naar m'n werk toe.

Het is hier nu 21:00 en ik ben helemaal gesloopt, wekkertje gaat om 06:45 dus neem veel rust, heb ik even nodig! Morgen vertel ik jullie meer en zou ik er foto's opzetten!

With love,